Zmarła Katarzyna Skansberg (1943-2026) – reżyserka teatralna, tłumaczka. Mieszkała w Paryżu.
W 2022 roku napisała do katalogu wystawy „Józef Czapski. Dzieła z kolekcji prywatnych” wspomnienie o artyście. W latach 70. XX wieku z polecenia malarza poznała Catherine Djurklou, przyjaciółkę Czapskiego i mieszkała u niej przez miesiąc.
Józef Czapski i Katarzyna Skansberg ( lata 80. XX wieku). Sailly.
Urodziła się 25 listopada 1943 roku w Warszawie. Jej ojcem był Bronisław Roman Sieczka, a matką Wanda (z domu Gawlińska). W latach 1963-1969 studiowała na Wydziale Filologii Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. W 1969 roku zagrała epizodyczną rolę (pielęgniarki w szpitalu) w filmie kryminalnym „Zbrodniarz, który ukradł zbrodnię” w reżyserii Janusza Majewskiego. Pracowała także w redakcji programu telewizyjnego „Pegaz”.
Kadr z filmu ZBRODNIARZ, KTÓRY UKRADŁ ZBRODNIĘ 1969 (reż. Janusz Majewski). W roli pielęgniarki Katarzyna Skansberg (wtedy Wiesława używająca zawsze imienia Katarzyna Sieczka), scena od 3 min.: 38 sekund
Naukę kontynuowała w latach 1970-1978 w Szwecji i Francji:
1970-1976 – w Instytucie Wiedzy o Teatrze i Filmie na Uniwersytecie w Sztokholmie (dyplom: praca o teatrze dla dzieci we Francji) oraz w latach 1974-1978 w Instytucie Wiedzy o Teatrze na paryskiej Sorbonie . Brała udział w seminarium doktoranckim. Uzyskała Dyplom DEA w 1978 r. , praca na temat „Wesela” Wyspiańskiego.
W lecie 1975 roku uczyła się w École internationale de théâtre Jacques Lecoq w Paryżu (m.in. Kurs maski i mimu, kurs praktyczny teatru dla dzieci ). W lecie 1977 roku odbyła praktykę teatralną podczas Festiwalu w Awinionie (opracowanie tekstu i realizacja sztuki dla dzieci).
Praca tłumaczki i reżysera teatralnego
Od listopada 1976 do lutego 1977 roku jako asystentka reżysera podjęła współpracę dramaturgiczną z teatrem dla dzieci „La Pomme Verte” (Paryż).
W roku 1979 przetłumaczyła sztukę Stanisława I. Witkiewicza pt. „Kurka wodna” ( La Poule d’Eau) i pracowała przy niej jako asystentka reżysera Philippe’a Adrien’a w Théâtre de la Commune d’Aubervilliers – Centre Dramatique National (od listopada 1979 roku do stycznia 1980 roku).
Od grudnia 1981 roku do października 1983 roku pracowała w paryskim Teatrze Narodowym Chaillot jako kierownik literacki współpracując ściśle z reżyserem Antoine Vittez’em, zaś od października 1983 do lutego 1984 roku jako jego asystentka (reżysera Antoine Vitteza).
Pracowała jako tłumaczka i publikowała w prasie literackiej (francuskiej i szwedzkiej). Przetłumaczyła na francuski sztukę Mrożka (Le Contrat [Kontrakt], Lausanne: L’Age d’Homme, 1988), prozę Andrzeja Szczypiorskiego (Nuit, jour et nuit Paryż , Wydawca. Liana Lévi | 1994 i Autoportrait avec femme [Autoportret z kobietą], Paryż, Wydawca: Liana Levi, 1996.) , poezję Herberta, Miłosza, Szymborskiej, Mirona Białoszewskiego, Ewy Lipskiej, Stanisława Barańczaka, Józefa Czechowicza J. Liberta, Broniewskiego, ks. Jana Twardowskiego opublikowane w m.in. we francuskim kwartalniku literacko-społecznym „Lettre Internationale” ( założonym w 1984 roku, w Paryżu przez czeskiego pisarza i uczonego Antonína Jaroslava Liehma) oraz w wydawnictwie Noir sur Blanc (m.in. w „Panorama de la littérature polonaise du XXe siècle. I, Poésie – Panorama de la littérature polonaise du XXe siècle. Poésie I & II. En deux volumes.” ).
Na język szwedzki przetłumaczyła „Dziady” (I i III część) Adama Mickiewicza, które zostały zrealizowane w Szwedzkim Radio w maju 1991 roku.
Z języka szwedzkiego na język polski przetłumaczyła m.in.
Agneta Elers-Jarleman – „Koty” musical dla dzieci i wyreżyserowała go dla Teatru Guliwer w Warszawie pt. „Koty, czyli koci miausical”.
premiera 18 grudnia 1999, Teatr Lalek Guliwer, Warszawa
reżyseria: Skansberg Katarzyna
przekład: Skansberg Katarzyna
scenariusz: Skansberg Katarzyna
choreografia: Urbański Karol
scenografia: Kamler Krystyna
muzyka : Edander Gunnar, Hellsing Lennart (piosenki)
Obsada: Śnieżka – Pejko Elżbieta; Serdelka – Brzozowska-Ożarowska Katarzyna ; Bartek – Poniński Jacek ; Marmeladek – Kiss Jacek, Palczewski Krzysztof
Opracowanie muzyczne: Marzec Krzysztof
Tove Jansson „Trzy opowieści z Doliny Muminów” . Wyreżyserowała spektakl dla dzieci w Teatrze Dramatycznym w Białymstoku. Premiera w Teatrze Dramatycznym 21 października 2007 .
Ulf Stark ” Mały Asmodeusz” . Książka została wydana w wydawnictwie Media Rodzina (Poznań 2011) z pięknymi ilustracjami Józefa Wilkonia.
Z języka szwedzkiego na francuski przetłumaczyła m.in.
1990 : De Lars Kleberg, La chute des étoiles, tryptique, wydawca: Christian Bourgois w serii Littérature étrangère.
2010: Juris Kronbergs Loup Borgne: Wilk i Wilczyca [po francusku], przekład szwedzki Katarzyny Skansberg. (Paryż: Buchet/Castle). 2010: Loup Borgne: Vilks vienacis / Varg enögd [franču valodā], traduit du suédois par Katarzyna Skansberg. (Paris : Buchet/Chastel)
Katarzyna Skansberg w 1991 roku prowadziła rozmowy z Polakami dla Radia Szwedzkiego. Wówczas rozmawiała m.in. z Jerzym Grzegorzewskim, prof. Jackiem Woźniakowskim. Na prośbę Maryli Zielińskiej, która przygotowała biografię Jerzego Grzegorzewskiego (pt. To. Biografia Jerzego Grzegorzewskiego, t. 1–2, Warszawa 2023) Katarzyna Skansberg spisała wywiad, który wówczas przeprowadziła z reżyserem i tę nieautoryzowaną rozmowę opublikowano w „Raptularzu” Mentalność posttotalitarna .
Powierzone jej archiwum (dokumenty zgromadzone przez Włodzimierza Mizgiera-Chojnackiego), dotyczące działalności polskiego ruch oporu we Francji przekazała do Instytutu Pamięci Narodowej (sygn. IPN BU 3609).
„7 grudnia 1939 r. Mizgier-Chojnacki skierował do dowódcy Polskich Sił Powietrznych (PSP) we Francji gen. bryg. Józefa Zająca pismo, w którym przedstawił plan utworzenia ośrodka spadochronowego w Avignonie, gdzie można byłoby organizować oddziały desantowo-spadochronowe o charakterze dywersyjnym i wywiadowczym”. (źródło informacji: Krzysztof A. Tochmann, Cichociemni 1941-1945. W 80. rocznicę pierwszego skoku bojowego do Polski, IPN Rzeszów 2021).
